Życiorys

Ognisko domowe

Franciszek Palau y Quer urodził się w Aytona w Hiszpanii, jako siódme z dziewięciorga dzieci Józefa Franciszka Palau i Marii Antoniny Quer, 29 grudnia 1811 r. Tego samego dnia został ochrzczony.

Rodzice Franciszka byli ludźmi głębokiej wiary regularnie korzystającymi z sakramentów świętych i czynnie uczestniczącymi w życiu parafii.

Jego powołanie do kapłaństwa dojrzewa od 1824 r., gdy mieszka u swojej siostry Róży w Lerida.

 

W drodze na Górę Karmel

W październiku 1828 r. Franciszek wstępuje do seminarium w Lerida. Surowa dyscyplina seminaryjna wyrabia w młodym chłopcu systematyczność w pracy i odpowiedzialność w spełnianiu codziennych obowiązków.

Z nadejściem lata 1832 r. Franciszek postanawia opuścić seminarium i wstąpić do klasztoru Karmelitów Bosych w Barcelonie. Na tę decyzję mogła wpłynąć przykładna postawa o. Józefa, karmelity bosego, jednego z profesorów seminarium.

Po okresie próby, dnia 14 listopada 1832 r., przyjmując habit karmelitański i imię Franciszka od Jezusa, Maryi i Józefa, rozpoczyna nowicjat. 15 listopada 1833 r. składa "Śluby uroczyste".

 

Wierny obranej drodze

W latach 30. XIX w. narastają w Hiszpanii rewolucyjne nastroje. Rozpoczynają się prześladowania Kościoła i kasaty zakonów. Pomimo tego, 22 lutego 1834 r., Franciszek przyjmuje święcenia diakonatu. 25 lipca 1835 r. rewolucjoniści podpalają klasztory w Barcelonie. Podczas ucieczki z płonącego klasztoru Św. Józefa, Franciszek narażając swoje życie pomaga niewidomemu współbratu. Wyrzucony siłą z klasztoru, wraz z innymi zakonnikami zostaje osadzony w barcelońskim więzieniu La Ciudadela.

Rozwój polityki antyklerykalnej w Hiszpanii, już nigdy nie pozwoli na powrót Franciszka do wspólnoty zakonnej. Trzy lata życia w klasztorze wystarczyły, by przesiąknął duchowością karmelitańską.

 

Kapłan i apostoł

Po uwolnieniu z więzienia i rozproszeniu wspólnoty zakonnej, Franciszek powraca do swojej rodzinnej wioski. Tam oddaje się posłudze diakonatu i jednocześnie prowadzi życie pustelnicze. W łączności ze swoim Prowincjałem, posłuszny przełożonym, przyjmuje 2 kwietnia 1836 r. w Barbastro święcenia kapłańskie.

Jako kapłan i karmelita, Franciszek angażuje się w apostolstwo w diecezjach katalońskiej i aragońskiej, mianowany "Misjonarzem apostolskim".

 

Duchowa siła

Franciszek, zmuszony przez sytuację polityczną w swojej ojczyźnie ucieka do Francji, gdzie przebywa od 1840 do 1851 r. Coraz wyraźniejsze w jego życiu stają się praca apostolska, życie pustelnicze i kontemplacyjne. W pobliżu sanktuarium maryjnego w Livron zamieszkuje w grocie, dokąd przybywają ludzie poszukujący kierownictwa duchowego. Powstaje grupa pobożnych kobiet oraz grupa pustelników. Obie grupy spontanicznie uznają go za swojego ojca, mistrza i przewodnika.

 

"Szkoła Cnoty"

Po powrocie do Hiszpanii w 1851 r. biskup Barcelony zleca o. Palau kierownictwo duchowe swoich seminarzystów i pracę duszpasterską w kościele p.w. św. Augustyna. W parafii o. Franciszek organizuje niedzielne katechezy dla dorosłych nazwane "Szkołą Cnoty".

 

Wygnanie

Działalność o. Franciszka w Barcelonie wzbudza sprzeciw władz politycznych, które pod pretekstem rzekomej działalności reakcyjnej, zamykają "Szkołę Cnoty". Jako jej dyrektor zostaje on skazany w roku 1854 na sześcioletnie wygnanie na Ibizę. Oddaje się tam pracy duszpasterskiej, którą później rozszerza na wyspy Majorkę i Minorkę.

Poszukując samotności odkrywa piękno skalistej wyspy El Vedrá (Ibiza). W Es Cubells na Ibizie zakłada dom i kaplicę, gdzie rozpoczyna i rozwija kult Matki Bożej Mistrzyni Cnót.

 

Świadomość Kościoła

Czas od 2 do 12 listopada 1860 r., gdy o. Franciszek przebywa na Minorce głosząc "nowennę dusz", staje się najważniejszy w jego życiu. Wówczas uświadamia sobie, że Kościół jest jego Miłością, której przez lata poszukiwał. Pragnie zatem bezgranicznie Mu służyć, wypełniając przykazanie miłości Boga i bliźniego.

Doświadczenie tej Tajemnicy prowadzi go do zainicjowania nowego sposobu "życia Kościołem", które łączy w sobie życie kontemplacyjne i posługę apostolską. Taki cel o. Palau pozostawił braciom i siostrom założonych przez siebie zgromadzeń - Kongregacji Tercjarzy Karmelitów Bosych (dziś już nie istniejące) i Kongregacji Sióstr Tercjarek (obecnie są to Karmelitanki Misjonarki oraz Karmelitanki Misjonarki Terezjanki).

 

Zapał apostolski

W latach 1864-1866, Franciszek zachęcony przez biskupów Barcelony i Ibizy, głosi misje ludowe.

Po odzyskaniu wolności w 1867 r. obejmuje funkcję dyrektora tercjarzy i tercjarek karmelitańskich w Hiszpanii. Rozpoczyna w Barcelonie w 1868 r. wydawanie tygodnika "Pustelnik". W swojej szerokiej działalności apostolskiej, pełni także posługę egzorcysty. W roku 1870 bierze udział w obradach Soboru Watykańskiego I.

 

W Kościele i dla Kościoła

W pełni zaangażowania apostolskiego i fundacyjnego objawia się nagle u o. Franciszka choroba płuc, która okazuje się śmiertelna. Po dziesięciu dniach, 20 marca 1872 r., umiera w Tarragonie w wieku 60 lat.

Papież Jan Paweł II dnia 24 kwietnia 1988 r. zalicza go w poczet błogosławionych i dniem jego liturgicznego wspomnienia ustanawia 7 listopada.

Obecnie charyzmat o. Franciszka realizują założone przez niego Karmelitanki Misjonarki i Karmelitanki Misjonarki Terezjanki.

 
Statystyka odwiedzin: Stat4u | Produkcja: KARPIK.eu